Мәхәббәтем сиңа көч бирсен
Еракларга китсәң, ялгыз йөрмә,
Чын юлдашлар сиңа юлыксын.
Салкын җил-давыллар каршы иссә,
Мәхәббәтем сине җылытсын.
Еракларга китсәң, ялгыз йөрмә,
Чын юлдашлар сиңа юлыксын.
Салкын җил-давыллар каршы иссә,
Мәхәббәтем сине җылытсын.
Мәхәббәтем син, мәхәббәтем син…
Сагынып көткән язым —
Бәхетнең үзеннән килеп,
Бәхетле иткән ярым.
Дуамаллык микән, уйламаулык микән,
Өлгермәдек хәтта аңлашып?
Яшьлек урманнында, язмыш томанында,
Мәхәббәтем калды адашып.
Син ант иттең, вәгъдә бирдек:
«Гомерлеккә яр булырмын, — дип, —
Арган-талган чакларыңда
Йөрәгенә ял булырмын», — дия.
Йолдызлары үзенә чакырып торган
Тын кичләрне күңелем юксына.
Мәхәббәтем минем,
Ерак йолдыз кебек,
Серле килеш калды шул сиңа…
Үзеңә каратып бер сөй,
Кочаклап ярат инде!
Сине сагынган чакларым,
Сагыштан сакла мине!
Мәхәббәт, нишләттең син мине?
Хисләрне чолганың, йолдызга караттың,
Күңелне баеттың, телемне бал иттең,
Зиһенне чуалттың, нишләттең, нишләттең?
Мәхәббәт — гомернең балкышы.
Шул балкыш сүнмәсен гомергә
Җылытсын сине дә, җылытсын мине дә,
Мәхәббәт гомергә, гомергә.
Иң серле караш ташлыйсың,
Ә мин сиңа күз кысам.
Юри гашыйк булган булып,
Мин үзем чынлап кызам.
Мин үзем чынлап кызам.
Җир яшәрмәс, гөл ачылмас — төшми яңгыр тамчысы;