Тургай (икенче вариант)
Көзге салкын җилләр искәч,
Әйткән идем тургайга:
Яз килгәндә, хәбәр китер,
Юлың безнең уңайга,
Юлың безнең уңайга.
Көзге салкын җилләр искәч,
Әйткән идем тургайга:
Яз килгәндә, хәбәр китер,
Юлың безнең уңайга,
Юлың безнең уңайга.
Тургай, тургай, син очасың,
Искән җилгә салып канатың,
Синең кебек оча алмадым,
Карасам да җирдә гел ятып.
Безне ташлап еракка,
Торналар киткән чакта.
Саубуллашу тавышлары,
Әллә ниләр уйлата.
Торналарны озатып калдым,
Ак каенга сөялеп,
Тагын бер җәй үтеп бара
Торналарга ияреп.
Торналарым китеп бара
Киек каз юлы белән,
Яшьлегемне озатып барам
Торналар җыры белән.
Берсен-берсе күзләп,
Үскән җирен эзләп,
Кошлар кайта туган ягына.
Сыерчыклар оча. Оялар кала,
Балалары канат ныгытса.
Ата йорты моңсу булып кала,
Балалары китеп югалса.
Өметем өзелгәч,
Кайгыдан түзмәдем,
Ни эшләргә белми,
Киңәшче эзләдем.
Яфраклар очалар, яфраклар,
Җитте дә, ахыры, көз ае…
Оясы алдында сыерчык
Утыра сызгырып, моңаеп.
Сандугачым, бик сайрыйсың,
Ни моңың бар бу айда?
Мин дә синең кебек моңлы,
Сабыр итәм шулай да.
Тал арасы, тал арасы,
Талда тургай баласы.
Яннарымда тыным белән
Тартып кына аласы.