Сулар булып ага

Кичә тагын су буена төштем,
Таныш сукмаклардан атладым.
Ярдан-ярга күпме эзләсәм дә
Сабый бала чакны тапмадым.

Син үзеңне бел, яме

Мин үземне камил димим,
Беркем фəрештə түгел.
Тотасың да бəрелəсең,
Уйлыйсың бугай жиңел.
Кайсыбыз икəн гөнаһсыз?
Түземлекнең чиге бар.
Көзгегə бер күз сал əле,
Синме əллә идеал?

Сиксән биш тулганда

Кайчанда бер миңа да бер 85 яшем тулса,
Озын кара чәчләремә ап-ак бәсләр кунса,
Атлаганда бөкерәеп, таянып таякларга,
Иртән азапланган чакта басалмый аякларга.
Йомшак ипи кисәген чәйгә манып эчкәндә,
Яшьлек җүләрлегем диеп исемә төшергәндә.
Күңелдә яшәү нуры инде сүнәм дигәндә,
Күзләремә җан кисәгем җен булып күренгәндә.
Бүген, бәлки, соңгы көн диеп, йоклап киткәндә,
Кайчан да мин бер уйлармын 85-кә җиткәндә.