Изге Рамазан
Ишетәм мин моңлы аваз —
Изге айда, нурлы таңда.
Барган Рәсүл изге тауга —
Коръән үзе иңгән анда.
Ишетәм мин моңлы аваз —
Изге айда, нурлы таңда.
Барган Рәсүл изге тауга —
Коръән үзе иңгән анда.
Төйәгемә күз ташласам,
Хәсрәтләрем кузгала,
Зифа камышын саргайтып,
Сулар кими елгада,
Эчәр сулар да корыса,
Дөньябыздан ни кала?
Ике балам — ике зур бәхетем,
Йөрәгемнең алар тибеше.
Язмышымның миңа зур бүләге,
Тормышымның татлы җимеше!
Балалар уйныйлар «сугышлы» уены,
Сугыш ул — аларга тик уен.
Ә минем уемда кайтмыйча калганнар —
Егерме миллион, егерме миллион.
Озын юллар үтеп сиңа кайттык,
Авылкаем, алтын бишегем.
Әткәй йорты сөеп каршы ала,
Ачып куеп безгә ишеген.
Күршебездә бер бабай бар,
Җитте җитмеш яшенә.
Пенсиягә чыккач кына
Көмеш кунды чәченә.
Бер көн кайтып килә бабай,
Таныдык үзен көчкә:
Химик буяу белән чәчен
Буяткан кара төскә,
Ике тирәк кенә торып калган,
Күңелемнең ике терәге.
Әткәй нигезләре сакланмаган
Җимерелә инде йөрәгем.
Китеп тора якын дуслар,
Китеп тора туганнар.
Алар киткәч, юксыныплар,
Торып кала дөньялар.
Ак кар өстендә
Ике эз калган.
Ике сукмакны
Кемнәрдер салган.
Тальян чыңына кушылып
Сибелә дәртле җырлар,
Егетләр китә солдатка—
Озата бара кызлар.