Булмас димә
Әти-әни, без дөньяга килгәч,
Белмим ,нинди теләк теләгәндер.
Бәхетләре булсын , дигәннәрдер,
Җырчы булсын иде, димәгәндер.
Әти-әни, без дөньяга килгәч,
Белмим ,нинди теләк теләгәндер.
Бәхетләре булсын , дигәннәрдер,
Җырчы булсын иде, димәгәндер.
Гармун моңы тавышлары
Нигә тын калдың әле?
Йөрәгемне сурып алып,
Утларга салдың әле.
Таллар йоклый. Йокыларга талган
Олы-олы йортлар, урамнар.
Сүтелмичә калган агач йортның
Тәрәзендә тонык уты бар.
Гармуныңны уйныйсың да,
Урамнарны буйлыйсың.
Күңелең тулы моң гына,
Ни турында уйлыйсың.
Без түгелме авылларда
Гармуннар тартып үстек?
Үсеп ир-егетләр булгач
Авылдан чыгып киттек.
Җырлый-җырлый чыгам язгы таңда
Хәтфә кебек, Идел кыр сымак.
Иртән сайрый сабан тургайлары,
Җылы бирдең минем җырыма.
Каф таулары ай-һай биек
Менәсең урап-урап.
Тик аннан бердә калышмый
Чал чәчле горур урал.
Әйдә дустым бас, тартынма,
Безнең милли көенә.
Дәртле ике биюләрдә,
Ялкын икән көе дә.
Кунак булып килдек сезгә,
Бүләк итеп җырларны.
Матур икән сезнең якның
Табигате, кызлары.
Елмаеп карыйлар, — Ал, зәңгәр үзләре… Җирдәге чәчәкләр — Кояшның күзләре. Йөргәнмен ишетми Мин аны элгәре… Сандугач теледер — Кояшның телләре. Манды ул алтынга Җәйләрне, көзләрне. Урманда, кырларда — Кояшның эзләре. Кояшның үзе күк Хыяллар югары. Кояшлы булсын гел Балачак юллары.
Чакырма, килмим синең яныңа, мәхәббәтем,
Кайгы да салмам тыныч җаныңа, диеп әйттем.
Кыю бул, иркәм, дисең.
Йосыф булган кыю да… —
Ташлаганнар коега.