Әниемә (беренче вариант)
Биргәнсең син миңа ал нурын таңнарның,
Җыйгансың син миңа бар гөлен даланың,
Биргәнсең канатлар талпыныр чагымда,
Балалык рәхмәтем җырымда чагыла.
Биргәнсең син миңа ал нурын таңнарның,
Җыйгансың син миңа бар гөлен даланың,
Биргәнсең канатлар талпыныр чагымда,
Балалык рәхмәтем җырымда чагыла.
Хәтеремдә иртә таңда
Әнием җырлаганы.
Искиткеч моң! Тынып кына
Йокламый тыңлаганым.
Туган көнең котлап,
Ни бирим, әнкәем,
Кадерлем, газизем, күз нурым?
Әллә бар бүләктән
Кадерле булырмы
Җанымнан саркыган бу җырым…
Тезелешеп, тәгәрәшеп үстек
Ишек алды яшел чирәмдә
Бар җылысын тигез бүлде әнкәй,
Җитсен диеп безнең гомергә
Яшь көнемдә төн буенча ак бишекне
тирбәтеп,
Егласам, күз яшьләрем сөрткән,
сөеп үпкән әни.
Биш баламның бересе кайтыр диеп
Өстәлеңдә чәең суынмый.
Синең фатыйхаңны алмый чыксам
Ни өчендер юлым уң булмый.
Көннәр якты булсын өчен,
Йокы татлы булсын өчен
Әни кирәк, әни кирәк.
Йокы татлы булсын өчен
Әни кирәк.
«Мәчене дә сагынам», — дип
Хатлар язмый башладың.
Кайтыр булсаң, кайтыр идең,
Тәки безне ташладың.
Кендегең бәйләндеме соң
Шул Казан каласына?
Күпме генә шәһәрләшмә,
Син авыл баласы ла…
Көннәр, айлар, еллар үткән саен
Сине ныграк уйлыйм, әнием.
Гомер буе мәрхәмәтле булып,
Яшәүләрең кыенмы, диюең…
Балаларым, сезгә гомер бирдем,
Саулык, тәүфикъ, бәхет теләдем.
Мәрхәмәтле һәм шәфкатьле итеп,
Күрү сезне бөтен теләгем.