Сөю килде (өченче вариант)
Айлы кичләр, кайнар хисләр,
Сөю килде безгә дә.
Сөю синдә, сөю миндә,
Сөю икебездә дә.
Сөю синдә, сөю миндә,
Сөю икебездә дә.
Сөю синдә, сөю миндә,
Сөю икебездә дә.
Айлы кичләр, кайнар хисләр,
Сөю килде безгә дә.
Сөю синдә, сөю миндә,
Сөю икебездә дә.
Сөю синдә, сөю миндә,
Сөю икебездә дә.
Сөю синдә, сөю миндә,
Сөю икебездә дә.
Көтмәгәндә килгән сөю безне
Кавыштырды яшьлек таңында.
Назлар тулы күз карашың
Шифа була моңлы җаныма.
Бу дөньяда берни яңа түгел,
Бер-бер артлы бар да кабатлана.
Кабатлана көзнең салкыннары,
Һәм җилбәзәк яз да кабатлана…
Сөю гөлен бары сиңа бирәм,
Җил-яңгырдан сакла, сындырма.
Синең куллар җылы, мин бит беләм,
Өшетмә син аны, туңдырма.
Бүләк итмим сиңа йолдызларны,
Таңнар аткач алар югала.
Вәгъдә итмим сиңа әллә ниләр,
Сүзләр дә бит бер мәл онытыла.
Сөю бирдең һәм мин шашып,
Кояшлы җырлар яздым.
Күкләргә шатлык өләшеп,
Гел җырлап торды сазым.
Тугайдагы гөлләр сымак
Табигать ямьнәребез,
Сөмбелем, җан гөлем.
Кара урманга кергәч тә
Уңга каерылгач та да.
Эх, дускаем рәхәт яшә
Миннән аерылгач та.
Ак калфагың чиккән, бөккән,
Ука белән чукланган.
«Бар да үтә», дип язылган
Сөләйман балдагына.
Каршыңа килгән бәхетне
Күрмичә калма гына.