Аккош йөзә, дәрья гизә
Аккош йөзә, дәрья гизә —
Хәерле юл теләдем;
Кайларда да онытылмый ул
Туган-үскән җирләрең.
Аккош йөзә, дәрья гизә —
Хәерле юл теләдем;
Кайларда да онытылмый ул
Туган-үскән җирләрең.
Аккошлар нигә моңсулар?
Әллә китәләр микән?
Язлар, җәйләр нигә шулай,
Бик тиз үтәләр икән?
Мәңге кыр казларын озатып торгандай,
Күңелең — тоташ моң, күзеңдә — тулган ай.
Көзләрне күзләмә, айларга карама,
Моң булып күз нурың дөньяга тарала.
Тагын бер ел иңләп узды —
Язмышым урамнарын.
Кайгыларны адаштыра
Яңа ел бураннары.
Каурый-каурый канат кош булсам да,
Мин сандугач-былбыл түгелмен.
Былбыл тавышы кебек тавышым да юк,
Ә шулай да җырлый күңелем.
Кыр үрдәген аттым очкан чакта…
Җаным әрни көн-төн — ник аттым?
Хәзер үзем яралы кош сыман:
Кайтыр юлларымны югалттым.
Ничәнче мәртәбә
Нурланып яз килде,
Тургайлар канатын кагынды.
Күзләрең сагышлы,
Дип әйтте бер тургай,
Нишлим соң, тургаем, сагындым.
Сандугачым, әйт үземә,
Кайсы талга кунасың?
Күзем йомсам, күз алдымда
Торган кебек буласың.
Кара карлыгач микән,
Сары сандугач микән
Аны үстергән әнкәсе?
Көзге җилләр яфракларны
Йолкып-йолкып ала.
Елый урман, елый дөнья,
Елый кыр һәм дала.
Кайда микән бәхет диеп,
Күпме эзләнеп йөрдең.
Абага ярдәм итәр дип
Карурманнарга кердең.