Гомер үтә (икенче вариант)
Мин бу җирдә җыр — моң булып
Калыр идем,
Йөрәгеңнең мең кылларын
Чиртәр идем.
Мин бу җирдә җыр — моң булып
Калыр идем,
Йөрәгеңнең мең кылларын
Чиртәр идем.
Талгын гына яуган карлар
Күмә көзнең гөлләрен,
Чәчәкләрне җылытам дип,
Үрелә иреннәрем.
Гомер иткән ирләр һәр чак юлда,
Кичә алар утны-суларны.
Аккан сулар кебек гомер уза,
Йөгәнләп булмый шул юлларны.
Торасың да чал чәчеңне сыйпап,
«Картаелган инде…» — диясең.
Килә минем шул чал чәчләреңнең (бөртекләрнең),
Һәр берсенә башым иясем.
Җилеп үтте гомер юлым
Сизмидә калдым үзем,
Әйтерсең дә хәтфә болын,
Ә мин җил булып истем…
Гомер уза аккан сулар кебек,
Йөрәкләрдә кала ярасы.
Кемнәр әйтер, кемнәр санап бирер
Тагын күпме калды барасын?
Зәңгәр һаваларда йөзгән
Ак болытларга кара.
Ак болытларга атланып
Балачак үтеп бара.
Язмыш шулай язган безгә —
Җирдә гомер итәбез.
Дөнья буйлап, гомер буйлап
Сәфәр чыгып китәбез.
Гомер буйлап барам,
Барсын уйлап барам,
Уйлар бетмәле түгел.
Алай итеп карыйм,
Болай итеп карыйм,
Башың җитмәле түгел.
Гомер бер генә килә ул
Мәгънәле яшәү кирәк,
Һәркемнең дә күкрәгендә
Тибә бөр генә йөрәк.