Дуслар кирәк!
Бар эле, бар дуслар белән
Ашап-эчәсе.
Бар эле бар сезнең белән
Бәйрәм итәсе!
Дуслар кирәк! Дуслар — терәк
Тормыш юлында.
Дуслар белән гөрләп яшәү —
Ходай кулында.
Бар эле, бар дуслар белән
Ашап-эчәсе.
Бар эле бар сезнең белән
Бәйрәм итәсе!
Дуслар кирәк! Дуслар — терәк
Тормыш юлында.
Дуслар белән гөрләп яшәү —
Ходай кулында.
Ызгыштан-талаштан
Арыган Җир-ана.
Канкоеш, сугыштан
Ул авыр тын ала.
Исән-аман кышлап чыкты
Мал-туар йорт-курада.
Ашлык, икмәк күпереп үсәр
Беркөн киң басуларда.
Матур авыл моңлы, гүзәл авыл,
Оҗмахларга тиң син Тәвәкән.
Мында кызлар фәрештәләй сылу,
Егетләре батыр тәвәкәл.
Табыннар мул. Дөнья бөтен.
Нинди матур авыл киче.
Чабылганнар кычытканнар,
Һәр тарафта икмәк исе.
Чит-ят җирләр тәмам ялыктырды.
Төшкә керә газиз туган як.
Без гомергә монда килмешәкләр —
Шәһәр җире безгә чит һәм ят.
Сузма әле кулларыңны, ак каен.
Минем дә бит синең кебек хәлкәем.
«Якташ!» диеп керәлмимен хәлеңә.
Мин үзем дә бер килмешәк хәлендә.
Кошлар булып очыр идем,
Талпынып еракларга,
Сагынуымны басар идем,
Кайтсам туган якларга.
Һәр ел кайтам туган авылыма,
Бала чакны искә төшереп.
Тик биредә мине һичкем көтми,
Чәйләр куеп, бәлеш пешереп.
Безнең туган йорткай
Әти әни кебек.
Якты тәрәзләре
Тора һәрчак көлеп.
Сынмасын җилләргә
Тәрәзләр капкачы.
Туган йорт тәрәзен
Кайгылар какмасын.