Ашкынып кайттым тагын
Күңелемне телгәләмә,
Әй ачы сары сагыш!
Туган ягым һәрчак истә
Аерды бары язмыш.
Күңелемне телгәләмә,
Әй ачы сары сагыш!
Туган ягым һәрчак истә
Аерды бары язмыш.
Биек тау башында,
Акташ-Тау каршында
Туган авылым Иске Акташым.
Туып-үскән җирем,
Сагынып кайттым сине,
Нигеземнең кочам ак ташын.
Мең-мең төскә кереп җем-җем итә
Кук йөзендә шаян йолдызлар.
Чишмә буйларында шундый ямьле —
Авылымда кичке уеннар.
Мең-мең бәхет юллар чакта,
Ягым, сиңа тиң калам.
Авылның яшел чирәмен
Сагына һәрбер балаң.
«Үзең һәрчак кояш», — дисез дә,
Белмисез күңелдә ни барын.
Дусларга табам мин җылы сүз,
Башымнан ашса да үз кайгым.
Сөйгәнем елмаеп торса
Йортыңда нурлар тулы.
Кышын-җәен, язын-көзен,
Йортыңда кояш булып.
Син дип, җаным, башка җан атмам,
Элеккечә өзелеп яратмам.
Акылымны җуеп тилмермәм,
Артларыңнан башка йөгермәм.
Өфе — Казан арасы,
Барасы да барасы.
Дуслык юлын якын иткән
Татар — башкорт баласы.
Таулар очып, елга кичеп,
Җир чигенә барырмын,
Назга сусаган дусларны
Кочагыма алырмын.
Матур җырдан гына тормый,
Гомерләрнең һәр көне.
Кечкәй генә шатлыктан да,
Эшлә, син бәйрәм үзең!