Оныт, димә
Тик бер генә көлеп дәшкән идең,
Истәлеге калды озакка…
Онытканнар инде онытсыннар,
Ә мин риза татлы газапка.
Песня на букву: О
Оныт әле аны
Минем яныма дип килгәндә ул
Ник чыгасың аның юлына.
Яратмый ул сине, сөя бары мине
Минем йөрәктә дә ул гына.
Оныт мине…
Оныт мине әгәр булдыралсаң,
Оныт сине өзелеп сөйгәнне.
Киткән юлларыңнан күз алалмый
Кайтыр микән диеп көйгәнне
Оныт, оныт сине сөйгәнне.
Оныт мине
Күңелемә язлар булып кердең,
Мәҗбүр иттең мине сөяргә.
Гашыйк булып айдай йөзләреңә,
Тели идем «җаным» дияргә.
Оныт инде…
Оныт инде мине мәңгелеккә,
Йөрәгеңнән алып ташла да…
Гафу итмә мине, гафу итмә —
Алыштырдым сине башкага.
Оныт инде йөрәк ярасын
Бер — бер атлы шат йолдызлар сүнә,
Безнең өчен алсу таң атар.
Үткәннәрдән үкенечләр кала,
Бик боекма, тормыш бик матур!
Оныт дисәң
Өзгәләнә үзәк
Телгәләнә йөрәк
Күз алдыннан китми синең сын.
Ә син оныт дисең…
Миңа булган хисең
Тик мизгеллек иде мени соң?!.
Онтылмаган икән…
— Онытылган сөйгән яр, — дип,
Үз-үземне юаттым.
Очраттым да көтмәгәндә —
Ут бөркелде йөрәгемә,
Гүя барсын югалттым.
Озата кил
Сайра, сайра, сандугачым,
чиртмә-чиртмә талларында;
хыялыйлар иткән идең
мине яшьлек таңнарымда.
Озата барма
Озата барма, иркәм, озата барма,
Олы юл бит, бәлки адашмам.
Синең серле зәңгәр күзләреңне
Башка күзләр белән алмашмам.
