Кавышу мәле әле җитмәгән
Мин бит әле бу дөньяга
Бер бүгенгә генә килмәгән.
Әчәр чишмәләрем корымаган,
Яккан учакларым сүнмәгән.
Мин бит әле бу дөньяга
Бер бүгенгә генә килмәгән.
Әчәр чишмәләрем корымаган,
Яккан учакларым сүнмәгән.
Күктән кояш бүләк иттеләрме —
Шатлыгыма тамам исердем.
“Мин бәхетле!”— диеп, ҡайта-ҡайта
“Мин бәхетле!”— диеп,
Кабатлыймын синең исемеңне!
Әллә инде яшьлек кабатланмас,
Кире кайтмас гүзәл чор микән?
Искә төшкән саен, бәгырьләрне,
Үзәкләрне өзәр җыр микән?
Сагынулар безне сыный гына,
Сагынулар безне тик якынайта.
Озын-озын чакрымнар аша
Уйларым сиңа, сиңа кайта.
Һәркем җиргә пары белән туа,
Язмышына язган яры була…
…Син һаман да мине эзлисеңдер,
Өмет өзмисеңдер табуыңа.
Юрый-юрый,
Юлларыңа карый,
Көтәм сине, көтәм, кил, иркәм!
Көтә-көтә,
Сабырлыгым бетә,
Нигә, нигә килмисең икән?
Серле төндә таңны көтәм,
Таң агылгач көнгә үтәм.
Көзен кышка ашкынамын,
Кыш күңелдә яз иртән.
Серле төнлә таңны көтәм,
Таң агылгач көнгә үтәм.
Көзен кышка ашкынамын,
Кыш күңелдә яз иртән.
Көтмәгәнсең мин яныңа килдем,
Туры юлларымны озайтып.
Гомер буе мине синең янга
Мәхәббәтем барды озатып.
Көтмәгәндә кил син яннарыма,
Уйлый күрмә,бу, дип, аңламый.
Кил син миңа йолдыз атылгандай,
Күңелемә кер син соңламый.