Килмисең син көлеп
Таңнарда уянам,
Таңнарда уйланам —
Мин сине һаман да юксынам.
Көннәрем төн кебек,
Килмисең син көлеп —
Дөньяда яшәвем юк сыман…
Таңнарда уянам,
Таңнарда уйланам —
Мин сине һаман да юксынам.
Көннәрем төн кебек,
Килмисең син көлеп —
Дөньяда яшәвем юк сыман…
Күз яшьләре түгеп,
Еллар үтте диеп,
Сагышланып утта
Яшәгәнмен көеп.
Әллә кемнәргә табындың,
Әллә кемне әзләдең.
Әллә күпме яратсам да,
Кадеремне белмәдең.
Киттең дә оныттың,
Араны суыттың,
Ә өмет сүнмәде, сүнмәде.
Ул кайтмый диделәр,
Гөлләрем шиңделәр,
Тик күңел күнмәде, күнмәде.
Синең белән аерылганнан бирле
Телим гөлгә үрелмәскә,—
Безне таныштырган
Алсу гөлчәчәкләр
Кичермәсләр төсле, кичермәсләр
Син су алган салкын чишмәдә мин
Көн дә кичен атым эчерәм.
Эчә атым,
Эчтә татлы ялкын,
Үткәннәрне искә төшерәм.
Айга карап күз нурыңны түкмә,
Салкын җилдән яхшы хәбәр көтмә.
Башкаларның өлешенә кермә
Гөл очратсаң, ачылмыйча өзмө.
Өстәлемдә ком сәгате
Санап ага минем гомерне.
Алдагысы булыр нинди?
Үткәннәре телә бәгырьне.
Кошлар озатырга соңладым
Өй артында безнең чишмәле күл,
Акчарлаклар төшкәч санадым.
Күргәнем бар ялгыз акчарлакның
Безнең күлдә торып калганын.
Бик озакка торып калдың,
Яшьлегем якларында.
Чәчкә тотып килә идөң
Сагынган чакларымда.