Яратам (җиденче вариант)
Бизәдең дөньямны ,
Барлыгың белән .
Сөюле күзләреңдә
Ярату күрәм.
Бизәдең дөньямны ,
Барлыгың белән .
Сөюле күзләреңдә
Ярату күрәм.
Йөрәгемене тоялмыймын,
Мәхәббәтсез яши алмыймын.
Тик бер синнән көч аламын,
Бар дөнъяга кычкырамын:
Яз, болын.
Болында ике пар, эз кала,
Сөюгә сокланып ничәмә күз кала.
Чәү, теге әзләр бит туктады шушында, шушында.
Дөньяда бар назлы, җылы сүз,
Иң матур, татлы сүз,
Ишетәсең киләме, җаным?
Ул шундый серле, тылсымлы сүз,
Хәтта ялкынлы сүз,
Аны әйтәм тик сиңа тагын.
Алтын көзләр җиткән, сулган инде,
Ямьле җәйнең гөлләр болыны.
Зәңгәр төндә кабынып йолдыз күктә
Җавап көтә, белеп уемны.
Синең кара кашларың,
Синең кара күзләрең,
Синең ягымлы сүзләрең…
Яна синең йөзләрең.
Иркәм йөргән серле бакчалардан
Кызыл чәчәк алып кулыма,
Мәхәббәткә юрап таҗын өзәм,
Сибә киләм аның юлына.
Шаян кар бөртегем минем,
Хисләрнең буранлысы!
Шашып гашыйк йөрәкләргә
Киртәләр буламы соң?!
Мин фәрештә, Ходай мине җирдә
Сине саклар өчен яраткан.
Минем күзләр синең күзләреңдә,
Саф куңелең өчен яратам.
Ал да димим, гөл дә димим,
Серләремне сиңа сөйлим.
Сөям бит мин сине генә,
Булсаң иде гел янымда.