Өфе — Чиләбе (өченче вариант)
Ардагы дуслык юлын,
Без корычтан салабыз.
Ардагы дуслык юлын,
Без корычтан салабыз.
Өфе матур, диләр дуслар,
Юкә чәчәк атканда.
Урал тауларына кереп,
Кичен кояш батканда.
Эх, шул Өфе каласын
Бер барып күрсәң иде.
Колач салып
Агыйделнең
Суында йөзсәң иде.
Кайгы-сагыш басса, син кайгырма,
Өметеңне өзмә — син яшә!
Чәчәкләргә төренеп язлар килер,
Язлар безгә бәхет өләшә.
Җырлый-җырлый, гөрли-гөрли
Өмәләрдә күңел ачабыз;
Ай-һай, дусларым,
Дусларым, дус-ишләрем.
Аңламыйсыз йөрәгемнең
Нигә ярсып типкәнен;
Аңламыйсыз күңелем тәрәзәсен
Кемнең килеп чирткәнен.
Өфеләргә барам әле
Ул — минем гүзәл калам.
Анда үткән һәр минутым
Мәңге күңелдә кала.
Синдә белем, илһам алам,
Яшәү өчен дуслар табам,
Тау башында гоур калам,
Яшьлек төсем —
Гүзәл Өфем.
Туган ояларның җан җылысын
Җыя микән кошлар каурыйга?
Туган-үскән якны гел уйлыйсың,
Ташласа да язмыш кай җиргә.
Җирдә бәйрәм, җирдә тантана,
Сыерчыклар бала очыра,
Сабый уйнап ята бишектә,
Таң нурлары җыеп учына.
Өфенең ак суларында,
Вак балыклар уемда шул,
Вак балыклар уемда.
Агыйдел күпере өстендә
Алтын ай, ярында таллары.
Моңланып тибрәлә, талпына
Өфемнең бәхетле таңнары.