Өфегә барам әле

Өфе матур, диләр дуслар,
Юкә чәчәк атканда.
Урал тауларына кереп,
Кичен кояш батканда.

Эх, шул Өфе каласын
Бер барып күрсәң иде.
Колач салып
Агыйделнең
Суында йөзсәң иде.

Өмет (беренче вариант)

Кайгы-сагыш басса, син кайгырма,
Өметеңне өзмә — син яшә!
Чәчәкләргә төренеп язлар килер,
Язлар безгә бәхет өләшә.

Өмә җыры

Җырлый-җырлый, гөрли-гөрли
Өмәләрдә күңел ачабыз;

Ай-һай, дусларым,
Дусларым, дус-ишләрем.
Аңламыйсыз йөрәгемнең
Нигә ярсып типкәнен;
Аңламыйсыз күңелем тәрәзәсен
Кемнең килеп чирткәнен.

Өчкүлем

Туган ояларның җан җылысын
Җыя микән кошлар каурыйга?
Туган-үскән якны гел уйлыйсың,
Ташласа да язмыш кай җиргә.

Өфе вальсы (беренче вариант)

Агыйдел күпере өстендә
Алтын ай, ярында таллары.
Моңланып тибрәлә, талпына
Өфемнең бәхетле таңнары.