Ышан иркәм
Хыял канатларың берүк
Талмасын инде.
Күңелләрне сары сагыш
Алмасын инде.
Хыял канатларың берүк
Талмасын инде.
Күңелләрне сары сагыш
Алмасын инде.
Шәмдәлләрдә күптән утлар сүнде,
Ә күңелем сине сагына.
Читлектәге кош баласы кебек,
Ялгыз йөрәк нигә кагына?
Шушындый тыныч төннәрдә,
Сиздерми-нитми генә,
Дөньяда тормыш үзгәрә,
Күңелгә сөю иңә.
Хушлашканда кулларыма,
Елмаеп кул сузганда,
Син ышанма шатлыгыма,
Көләм елар урында.
Хушлашканда соңгы тапкыр,
Бәхетле бул дисәнче,
Син ышанма теләгемә,
Теләкләрем бәхәсле,
Теләкләрем бәхәсле.
Яз көннәренә олы ямь өстәп,
Аккошлар кайтты син киткән яктан.
Сәламнәреңне алар әйтмиләр
Миңа ерактан, миңа ерактан.
Чәчкәләрдән син чәчкәгә кунма,
Күрше чәчкәгә кулыңны сузма.
Чәчкә гомере бик-бик аз гына,
Чәчкә гомере бары яз гына.
Әйт, Чулпан, һич яшермә миннән
Аймы нурын бирде йөзеңә?
Язгы таң иркә елмаюын
Бүләк иттеме әллә үзеңә?
Чияләрең чәчәк атканда,
Чияләргә томан ятканда,
Сиңа юлны табасы иде,
Чияң булып каласы иде.
Минем күңелгә
Нур булып кердең,
Бөтен гомергә
Киң сулыш бирдең.
Чигүчы кыз сиңа ни булды,
Күз тидеме әллә үзеңә?
Нигә-нигә бүген җипләрең
Йә чуала, йәки өзелә.
Туры килми энә күзенә.