Өммегөлсем
Чулпан калка, ал таң ата.
Таң Гөлсемне уята
Гөлсем таңнан кырга барып,
Ай-урагын уйната.
Чулпан калка, ал таң ата.
Таң Гөлсемне уята
Гөлсем таңнан кырга барып,
Ай-урагын уйната.
Әллә кайларга ашкынам,
Әллә нишләрдәй булам.
Упкын кебек күзләреңә
Очып төшердәй булам…
Гөлләр булып ятар идем
Юлларыңа түшәлеп
Күзләреңә бер карасам
Кала җаным бушанып.
Ике кашы арасында
Мәрҗәндәй бер миңе бар.
Өнемдә йөрим төш күреп,
Телемдә гел ярым-яр.
Көтмәгәндә генә син бит үзең
Үзгәрттең лә минем язмышны.
Аерылды хәзер безнең юллар —
Булды, ахры, минем ялгышым.
Туфрагыңа, әнкәй, гөлләр чәчтем,
Сулар сибеп таңнар атканда.
Тыныч йокы берүк теләсеннәр,
Алар сиңа кояш батканда.
Бер тапкыр күргәч тә сине, көләч йөзеңне
Кыенсындым, әйтә алмадым, сөю сүземне
Күз алдымнан югалганда уфтанып калдым,
Гашыйк булган минутымнан күп тапкыр яндым
Гашыйк булган минутымнан күп тапкыр яндым.
Җиләккә дип барган идем,
Юри генә адаштым,
Сине күргәч, сүзсез калдым,
Адаштым, дип алдаштым.
Жил буласым килә,
Талгын гына исеп,
Иркәлисем килә үзеңне.
Нур буласым килә,
Кояш нуры булып,
Балкытасым килә йөзеңне.
Фәкәт синең өчен бу җырларым
Рәхмәт сүзе булып тезелсен.
Умырзая кебек языбызның
Зәңгәр гөле булып өзелсен.