Җырлы юл
Җанымны иркәли карашың,
Йөзеңдә, күзеңдә нинди нур!
Мин — нурга сусаган төнбоек,
Тормышым күгендә бары бул.
Җанымны иркәли карашың,
Йөзеңдә, күзеңдә нинди нур!
Мин — нурга сусаган төнбоек,
Тормышым күгендә бары бул.
Син күктәге йолдыз түгел,
Син җирдәге бер кыз гына.
Җирр егетен чакырма син
Күкләрдәге йолдызына.
Әткәемнең күккә чөеп
Үчтеки итүләре.
Тыңламасак башын иеп
Үпкәләп китүләре.
Бик сагындым сине, бик сагындым;
Кул буена кил син кичкырын.
Тирбәләрбез моңнар дәрьясында
Тыңлаганда сайрар кош җырын.
Сүзләрең күренде, тик карап бер генә:
«Вә, үткән ел кебек булырбыз без бергә.»
Мәхәббәт чәчәген син үзең бетердең,
Илаһи хыялны мәңгегә югалттың.
Карашымны кара төнгә төбәп,
Сагынуымны сиңа юлладым,
Синең тарафлардан, кайталмам дип,
Өзем әйләнергә кыймадым.
Нигә кердең әле уйларыма?
Тыныч иде дөньям — бозылды,
Төндә генә күргән төшләр хәтта
Көннәремә кадәр сузылды.
Кошлар тынды, урман уйга чумды,
Туктагандай булды агымсу.
Күзләремә бактың, йөрәккә ут яктың,
Булып китте кинәт ямансу.
Тау башында балкый бер кала,
Ул кала Өфе дип атала.
Яктырак яна йолдызлары:
Матурлар егет һәм кызлары.
Кыйгак-кыйгак каз кычкыра,
Адашып калган микән?
Һаваларга оча алмый,
Канаты талган микән?