Яшлегенә кайткан онытылып

Бик сагындым сине, бик сагындым;
Кул буена кил син кичкырын.
Тирбәләрбез моңнар дәрьясында
Тыңлаганда сайрар кош җырын.

Син мине югалттың

Сүзләрең күренде, тик карап бер генә:
«Вә, үткән ел кебек булырбыз без бергә.»
Мәхәббәт чәчәген син үзең бетердең,
Илаһи хыялны мәңгегә югалттың.

Сагынуымны сиңа юлладым

Карашымны кара төнгә төбәп,
Сагынуымны сиңа юлладым,
Синең тарафлардан, кайталмам дип,
Өзем әйләнергә кыймадым.

Нигә кердең әле уйларыма?

Нигә кердең әле уйларыма?
Тыныч иде дөньям — бозылды,
Төндә генә күргән төшләр хәтта
Көннәремә кадәр сузылды.

Кошлар тынды

Кошлар тынды, урман уйга чумды,
Туктагандай булды агымсу.
Күзләремә бактың, йөрәккә ут яктың,
Булып китте кинәт ямансу.

Гүзәл Өфем — баш калам

Тау башында балкый бер кала,
Ул кала Өфе дип атала.
Яктырак яна йолдызлары:
Матурлар егет һәм кызлары.