Көт мине (беренче вариант)
Язгы кичләр юмарт була
Сагышка, моңга.
Сагыш, моң, йөрәккә үтеп,
Әйләнә җырга,
Язгы хисләр күңелеңне
Дәшсәләр юлга,
Көтәрмен диген антың бар,
Ялгышма, уйла!
Композиторы на букву: Ф
Күрешербез әле…
Хисләремә ялкын кабынган,
Өметләрем канат кагына.
Кичерәм
Син су алган салкын чишмәдә мин
Көн дә кичен атым эчерәм.
Эчә атым,
Эчтә татлы ялкын,
Үткәннәрне искә төшерәм.
Каршы чыктым
Бик озакка торып калдың,
Яшьлегем якларында.
Чәчкә тотып килә идөң
Сагынган чакларымда.
Кайтып килешем
Бала чакта көтеп ала идек
Олы юлдан кунак кайтканны,
Иң беренче хәбәр сала идек
«Ачып куегыз!», — дип капканы
Менә бүген үзем кунак инде
Олы юлдан кайтып килешем!
Саклаганнар минем эзләрне дә
Бөдрә таллар, җитез инешем!
Менә инде бүген үзем кунак!
Олы юлдан кайтып килешем!
Кайда син бәхет?
Кайда соң, син, кайда,
Сөйлим микән айга,
Серемне юксынган чагымда?
Ай мине аңламас,
Сердәшем булалмас,
Аның бит йолдызы янында.
Йөгереп чыктым урамнарга
Йөгереп чыктым урамнарга, —
Таңнар аткан чак иде:
Дөнья әле алсу иде,
Үзәннәргә зәңгәр өфрәк
Томан яткан чак иде.
Исеңдәме?!
Исеңдәме һаман, ул чәчәкле ялан,
Такыяләр үрдек бергәләп,
Шатлыктан без очтык, бар дөньяны кочып,
Син идең бер — сихри күбәләк.
Илтсен сиңа юлларым
Чыклы, чәчкәле болында
Таңнар аттырсак икән.
Сандугачлар да кавыша,
Без дә кавышсак икән.
Имән яфраклары моңсу шаулый
Кызылланып кала офык арты,
Көн дә кичен кояш байганда,
Авыр була икән аерылышу,
Йөрәк мәхәббәттән янганда.
