Адаштык мәхәббәт илендә
Кояшка үрелә бар гөлләр,
Җылыга тартыла күңелләр.
Нигәдер юл тапмыйм мин генә
Үтәргә йөрәгең түренә.
Авторы на букву: С
Шөкер, Ходай
Шөкер, Ходай, безне тагын бер кат
Шушы көннәреңә җиткердең.
Мөслим инсаннарың күңеленә
Изгелекләр генә иңдердең.
Төнге урамнарда…
Йөрим төнге урамнарда,
Күңелгә моң кем сала?
Һични генә эшләп булмый,
Йөрәккәем минем тынмый,
Бар урамнар тынса да,
Бар урамнар тынса да.
Талпынам
Төзәлгәндер инде, дидем,
Әрнүләрем басылгач.
Йөрәк ярам чәнчеп куйды
Яз бөреләр ачылгач.
Көттем сине
Көзге урман. Төсләр бәйрәме.
Син сузасың чәчәк бәйләме.
Гөлләмәңдә яфрак төсләре,
Карашыңда сөю хисләре.
Коен
Ярсып-ярсып, өерелеп,
Коен уйный, коен.
Калсаң коен уртасында,
Кыен икән, кыен.
Ике килми бу гомерләр
Әйдә дускай ал кулыңа
Моң сандыгы гармуның.
Уйна әйдә моңлы көйләр
Сиртеп күңел кылларын.
Изге көзге
Урап туган йортка кайттым,
Иске көзгегә мин бактым:
«Таныйсыңмы, көзге, син мине?»
Көзге миңа җавап бирми,
«Саумы, саумы, улым”, — дими,
Еллар аямаган бит сине.
Гомеркәйләр аз гына
Чишмә җырлый,
Чалгы чыңлый,
Сулыр һава бал гына;
Бел кадерен җәйләреңнең,
Бел кадерен җәйләреңнең,
Җәй — кәккүкле таң гына,
Җәй — кәккүкле таң гына, таң гына.
Гомер (өченче вариант)
Бу гомерләр, сиздермичә,
Үтә дә китә икән.
Аның (әгәр) кадерен белмәсәң
Үкенеч була икән.
