Ромашкалар (өченче вариант)
Тау битендә үскән ак чәчәкләр
Сез бит минем якын дусларым.
Көләч йөзегездән ямьнәр алам,
Алам бәхет, шатлык нурларын.
Тау битендә үскән ак чәчәкләр
Сез бит минем якын дусларым.
Көләч йөзегездән ямьнәр алам,
Алам бәхет, шатлык нурларын.
Зәңгәр көймә алга бара,
Дулкыннар яра.
Актарыла ак дулкыннар…
Болытлар кара.
Зәңгәр көймә алга бара,
Туктамый ярга.
Идел өстендә — дулкыннар,
Күңелдә — яра.
Уяндыңмы, елмай —
Көнне башла шулай.
Елмай үз-үзеңә,
Әйтәсе сүзеңә,
Тәрәзәдән кергән,
Өйне нурга төргән,
Һәрчак изге көнгә,
Сәлам биргән гөлгә.
Нигә син көләсең,
Бәгырьне теләсең?
Югыйсә син генә
Серемне беләсең.
Нигә син көләсең,
Көнләшеп үләрсең —
Кемнәрнең шатлыгын
Урталай бүләсең?
Киләчәккә уйларым бар, якты уйларым.
Сезнең белән үтсә иде гомер юлларым.
Бисмиллалар әйтеп, юл догасын укып,
Чыгып китәм озын юлларга.
Озын юллар хәтәр, бәлә килсә әгәр,
Таянам мин якын дусларга.
Кошлар ерак киткәч,
Салкын җилләр искәч,
Башын ия көзге чәчкәләр.
Сиңа көзләр түгел,
Язлар килер идем,
Әгәр сине көтә дисәләр.
Утым бетсә, учагымда,
Күршем, дип мин аңа керәм.
Ут күршемдә җан җылысы
Һич саекмасын беләм.
Кояшларын белән кил син мина, кил син миңа,
Син бит минем ике канатым;
Әллә син булганга бу дөньяны,
Бу тормышны өзелеп яраттым?!
Күл буе сандугач,
Сайрыйдыр талларда.
Шуңа да яшь күңлем —
Йокламый таңнарда.