Тургай (икенче вариант)
Көзге салкын җилләр искәч,
Әйткән идем тургайга:
Яз килгәндә, хәбәр китер,
Юлың безнең уңайга,
Юлың безнең уңайга.
Көзге салкын җилләр искәч,
Әйткән идем тургайга:
Яз килгәндә, хәбәр китер,
Юлың безнең уңайга,
Юлың безнең уңайга.
Көзге төнлә язмышыма юрап,
Киек казым чыкты юлыма.
Болытларга башын бәреп елый,
Күз яшьләрен җыям кулыма.
Үткәннәрне ташлап китү авыр,
Йөрәкләрдән өзлеп каннар һава,
Өзлеп каннар һава.
Яңгырларда, явымнарда,
Давылларда-җилләрдә
Киек казлар кыйгылдаша
Мин белмәгән телләрдә.
Күпме какты-сукты сине
Язмыш җиле-давылы!
Ә шулай да исән калдың,
Җиңүче син, авылым.
Йөкче! Чаптыр атларыңны
Арбаң бик әкрен бара.
Сагынып кайтам авылыма
Әнкәем яннарына.
Кил әле, Иделнең җиләс җиле,
Юлларга чәчәкләр сип әле.
Ак булып, саф булып истә калсын
Казанның кадерле кичләре.
Бакчаларга уралып,
Башкаладан нур алып,
Гөрли Казан, матур Казан,
Үсә Казан нурланып.
Зур гигантлар күтәрелә
Йолдызларга үрелеп,
Йолдызларга үрелеп —
Бөтен илгә күренеп.
Парлылар йөри көймәдә
Аккошлар йөзгән сыман,
Яшьлекнең алтын чагының
Кыйммәтен сизгән сыман.
Исеңдәме сиңа, истәлеккә,
Бүләк иткән идем кулъяулык.
Пар күгәрчен чигеп, төшерсәмдә,
Без барыбер бергә булмадык.
Күңелем күгендә гомерлек
Айларым, кояшым булып тор, —
Оныттыр, оныттыр, син миңа
Болыттай кайгымны оныттыр.