Бөек татар

Сөйлисем дә килми,
Көйлисем дә килми,
Диварга да дәшүнең мәгънәсен күрмим.
Әллә олыгайдым,
Бәлки, күпне уйлыйм,
Тик шулай да, соңгы вакыт авыр йоклыйм.
Борчылам барсына,
Дөньяның зарына,
Бездән ниләр калыр, диеп дәвамнарга.
Тарихларда калды
Күмелеп милли байлык,
Аннан башка бит юк яшәү, — Аңла! Халкым!

Кайда син, гармун?

Чыңладың, гармун, моңландың, гармун,
Айлы кичләрдә тынмадың, гармун,
Үз итеп кенә сөйләдең безгә
Шул моңга кушып шатлыгың, зарың.