Яшел Уфа
Әйтерсеңдә, яңа гына
Уянган сабый бала.
Яңгырдан соң тып-тын калган
Урамнары сулыш ала.
Әйтерсеңдә, яңа гына
Уянган сабый бала.
Яңгырдан соң тып-тын калган
Урамнары сулыш ала.
Авылларда киң таралган
Исеме аның «Ярты».
Ансыз яши алмый бүген,
Ни яше дә, ни карты.
Гөмерлеккә диеп сөйдем сине,
Йөрәк бары сине яратты.
Күпме айлар кичләр узды бергә,
Ә беркөнне синсез таң атты.
Хуш исләргә тулып, чәчәк атты шомырт,
Өметләрем кебек ап-акны.
Онытмагансыңдыр, искә аласыңдыр,
Сагынам шул мин дә ул чакны.
Язлар килә, язлар,
Кайта киек казлар,
Су буйлары ямьгә күмелә.
Ә син, иркәм, нигә
Кайтмыйсың бирегә,
Язлар китермисең күңелгә?
Икебезгә зәңгәр бер күк,
Йолдызларның балкышы.
Тугайларның чәчәкләре,
Болытларның агышы.
Югалттым сине, югалттым
Күрә алмам инде (кебек) кабат.
Күкләргә тиклем атылам
Ике кулым — пар канат.
Кар бизәге булып кына
Учыңа кунар идем.
Күзләреңнән явын алып,
Бер ялтлап алыр идем!
Күз яшеңә әйләнәр дә
Учыңа калыр идем.
Тыңларсыңмы яшьлек хисләремне,
Җырларыма кушып җырласам?
Каршы төшмәссеңме, йөрәгеңне
Мәхәббәтем белән чорнасам?
Бүген генә килгән көннәр сиңа
Бүләк итә кайгы-карасын.