Сынама, язмыш
Йөзеп киләбез көймәдә
Гомер диңгезе буйлап.
Язмыш куя киртәләрен
Сынарга безне уйлап.
Йөзеп киләбез көймәдә
Гомер диңгезе буйлап.
Язмыш куя киртәләрен
Сынарга безне уйлап.
Нинди хәлдә дисәләр дә,
Йөрәгеңә керсәләр дә,
Кайтмас инде, дисәләр дә,
Бәгыреңне телсәләр дә,
Көт син мине, көт син мине!
Уйларыңны бүлсәләр дә,
Сагыш белән төрсәләр дә,
Ышанма син сүзләренә.
Көт син мине!
Ал кояшта безнең белән
Уянып көтәм.
Гел елмая, гел үзенчә,
Гел-гел үзенчә.
Уйный-көлә, назлый-сыйпый
Иркәли генә.
Андый кояш башка җирдә
Юк ул минемчә.
Ямьле җәйдә, асыл чәчәкләрнең
Тамып торган чакта баллары,
Бөгелә-сыгыла озатып калды мине
Сакмарымның сары таллары.
Сакмар сукайлары җырлап ага,
Йөрәктә тибрәтә тавышын,
Чыңгырап килгән моңны ишеттемме —
Тарала да китә сагышым.
Мәк чәчәген өздем ялгыш кына,
Чүп үләне белән бутадым.
Мәк чәчәген, белми киләчәген,
Үз кулларым белән утадым.
Өй каршындагы миләшем —
Минем якын сердәшем.
Чуалса фикер-хисләрем,
Аның белән сөйләшәм.
Эй шаулай, хозурланып,
Яшьлек урманы.
Саф сөю җәйгорлары.
Җанны нурлады!
Кояшлы язлар килә, нур беләк тула дөнья,
Әйләнеп бозлар дулкынга, чабалар ярга.
Агачлар яфрак яра, кошлар коралар оя…
Шулчак йөрәк җилпенеп, күңел ашкына кая?!
Каеннарга мин сөялдем,
Кайгыларны сөйләдем.
Бу дөньяда синнән башка
Беркемне дә сөймәдем.