Алсу гөлләр
Үстерәсең хәзер гөлләр син,
Таралашып беткәч балалар.
Алсу гөлләр язын, язын чәчәк атып,
Йөрәгеңдә урын алалар.
Аның белән көлеп сүз башладым
Аның белән көлеп сүз башладым,
Көлеп җавап бирде.
Уйнап кына: «Чыгасыңмы?» — дидем.
Уйнап: «Ярар!» — диде.
Арышлар
Оныта алмыйм һаман,
Газапланам, янам,
Инде кайда гына йөрмәдем.
Күңелемдә арыш —
Сары сагыш.
Башак шавын ишетәм төннәрен,
Узса җилләр исеп,
Дулкынлана ничек,
Офыкларга җитеп офыктан.
Күпме җырлар оттым
Һәм оныттым,
Тик арышлар җырын онытмам,
Дулкынлана арыш,
Басуларда сагыш,
Көннәр инде көзгә авышкан.
Авылым кырларына
Мин һаман да
Сезне сагынып кайтам, арышлар.
Асылмалы күпер
Асылмалы күпер, асылмалы,
Алты үттем күпер аркылы.
Алты үттем, күңелем басылмады,
Басылмаска купкан, ахыры.
Өзелә бит үзәгем
Сандугачым, әйт үземә,
Кайсы талга кунасың?
Күзем йомсам, күз алдымда
Торган төсе буласың.
Авыл көе (тугызынчы вариант)
Һавалардан очып килә
Күгәрчен көтүләре;
Әле дә булса күз алдымда
Кул биреп китүләре.
Авыл миче
Тышта салкын, морҗабыздан төтен куренә.
Димәк, тиздән өй эченә җылы йөгерә,
Самавырны чыжлатырга күмер өлгерә,
Кызу мичкә керү көтеп, ипи күперә.
Авылдашка хат
Язгы сулар кебек ташып
Сүрелгән яшь чаклардан,
Туфрагында ятып калган
Былтыргы яфраклардан
Авылым таңнары (икенче вариант)
Кайтам туган якларыма
Җырчы кошлар кайтканда,
Кошлар моңына кушылып,
Таңнар сызылып атканда.
Авылымны сагынып
Төнге тынлык җырлый
Кайчак таңга кадәр.
Йокы оча хыял күгендә.
Күңел — тирән чоңгыл,
Гүя шуннан тыңлыйм
Әтәчләрнең моңын бүген дә.
Элек безнең сәгать
Чылтырамый иде,
Тик әтәчләр җырлап уятты.
Моңга чумган авыл,
Бәлки, йоклар иде,
Ал таңнар күз сирпеп оялтты.
Без яшисе көнне
Уятырга теләп
Яңгыраган әтәч моңнары.
Күкнең куеныннан
Таңны уятырлык,
Аңа охшаш серле моң бармы?
