Мин яратам сине, Татарстан
Мин яратам сине, Татарстан!
Ак карларың барга яратам.
Күк күкрәп, яшен яшьнәп яуган
Яңгырларың барга яратам.
Мин яратам сине, Татарстан!
Ак карларың барга яратам.
Күк күкрәп, яшен яшьнәп яуган
Яңгырларың барга яратам.
Башкортстаным гүзәл җирем,
Синдә үтә минем гомерем,
Яшьлек елларым, язмыш юлларым.
Дөнья якты ямьгә күмелгәндәй була,
Нурлар сибә бөтен тирә-якка Казан.
Барча җирләр нур көлтәсе белән тула, —
Казан туды микән әллә гүзәл яздан?
Авыл үрен менеп җитәр-җитмәс
Күз алларым китте яктырып.
Әй Минзәләм, туган йортым кебек
Син торасың үзеңә чакырып.
Миякә һәм Дим кавышкан
Безнең авыл каршында.
Җир чикләрендә булсам да
Шунда күңелем ашыга.
Әнкәемнең чулпы тавышлары,
Әткәемнең чалгы янавы
Колакларда, йөрәкләрдә чыңлый,
Онытып булмый, булмый аларны.
Матур Азнакай җирендә
Бар бит өч күркәм авыл.
Мәндәй, Чуар, Буралыга
Җырларга кайттык тагын.
Без Мәчетле, без Мәчетле,
Ямьле Әй буйларыннан;
Безне искә төшерерсез
Мәчетле җырларыннан.
Кайттым әле авылыма,
Мин — авыл баласы да.
Яшьли чыгып киткән идем
Шау-шулы каласына.
Зәй сулары ага салмак кына,
Текә түгел аның ярлары.
Ярларында үсә шомырткайлар,
Гүя аның йөзек кашлары.