Каенлыкта
Минем ялгыз сәфәремне
Көз каршылый кабынып.
Сары яфрак асларында
Сукмак калган ябылып.
Минем ялгыз сәфәремне
Көз каршылый кабынып.
Сары яфрак асларында
Сукмак калган ябылып.
Ак каенның җырын тыңлап
Үскән каен җиләге*…
Каен җиләген җыйыйк ла,
Акланнарга кил әле.
Сандугачның күрсәң иде
Юлга тезелгәннәрен.
Һичкем белми йөрәгемнең
Нигә өзелгәннәрен.
Нигә өзелгәннәрен.
Күзләреңне күрмәдем мин,
Тимәде кулың кулга.
Матур гөлләмәләр тотып
Чыкмадың никтер юлга.
Сандугач суга сусаган,
Эчалмый гөлләр чыгын.
Коела көмеш чыклары,
Таңнарда җилләр чыгып.
Мин бит әле бу дөньяга
Бер бүгенгә генә килмәгән.
Әчәр чишмәләрем корымаган,
Яккан учакларым сүнмәгән.
Күктән кояш бүләк иттеләрме —
Шатлыгыма тамам исердем.
“Мин бәхетле!”— диеп, ҡайта-ҡайта
“Мин бәхетле!”— диеп,
Кабатлыймын синең исемеңне!
Әллә инде яшьлек кабатланмас,
Кире кайтмас гүзәл чор микән?
Искә төшкән саен, бәгырьләрне,
Үзәкләрне өзәр җыр микән?
Карашларың көн яктысы кебек,
Булмас кебек һис бер эңгерләр.
Көннәрнең дә төннәре шул була,
Гел яктыдан тормый гомерләр.
Нигә сандугач моңнарын
Отуы чиксез кыен?
Отып алыр идем бәлки,
Йөрәктән чыкса коен.