Яңа ел моңы
Ап-ак карлар ява, карлар ява,
Җирдә кышны сагынып көтә микән?
Сагынып та көтәр кешең булса,
Бу гомерләр матур үтә икән.
Ап-ак карлар ява, карлар ява,
Җирдә кышны сагынып көтә микән?
Сагынып та көтәр кешең булса,
Бу гомерләр матур үтә икән.
Урау-урау юллардан кайтып киләм ашкынып,
Кисәк-кисәк юлларда торып калган яшьлегем.
Безне аерган юллар кабат очраштырырлар,
Озатып калган каеннар бердәм шаулап торырлар.
Кабатланмас гүзәл яшьлек
Матур мәле гомернең.
Яратыр кешең булганда
Яшәүләре күңелле.
Мәхәббәтем кала,
Ерагая ара,
Йөрәккәем һаман янармы?
Яшьлек үтеп бара,
Күңелләрдә яра —
Гомерлеккә шулай калырмы?
Сизәсеңме көннәр үтә җаным?
Җайлап, сүтеп гомер җипләрен.
Безнең бергә булыр көннәрне дә
Синсез генә, читтә үткәрдем.
Үткәннәргә кайтам еллар аша,
Күңелемдә хисләр ташкыны.
Чәчләр чаларса да, йөрәгемдә
Яшьлегемнең сүнмәс ялкыны.
Яшьлегем, кайда син, кайда син?
Түзә алми күңелдә яралар.
Яшьлегем эзеннән кайтыр идем,
Көтеп алса мине сөйгән яр.
Быел да шулай салкын кыш килде,
Янган йөрәккә боз булып керде.
Өшедем шулай, инде көчем юк,
Яшьлегем язы югалып калды шул.
Ул эзләргә саклык белән басып
Эзләдем мин яшьлек хисләрем.
Сөю утларының кайнарлыгы,
Назлы карашларың истә әле.
Язлар белән син килерсең төсле,
Мин язларга шундый ышанам.
Язлар җитсә, ташый мәхәббәтем,
Минем күңел язга охшаган.