Ал мине дә үзең белән
Ал мине дә үзең белән бергә,
Китә күрмә ялгыз калдырып.
Аерылып калган аккош сымак
Мин йөрермен синсез каңгырып.
Ал мине дә үзең белән бергә,
Китә күрмә ялгыз калдырып.
Аерылып калган аккош сымак
Мин йөрермен синсез каңгырып.
Ал мине дә үзең белән бергә,
Китә күрмә ялгыз калдырып.
Аерылып калган аккош сымак,
Мин йөрермен синсез каңгырып.
Ал кадыйм түшләреңә дә,
Гөл кадыйм түшләреңә.
Былбыл булып гөлләргә кунып,
Керәсен төшләремә.
Бакчадагы гөлләремнең
Тамырлары бер генә шул, Зәйнәбем.
Ал булаеммы сиңа,
Гөл булаеммы сиңа,
Ефәк чәчләреңнән сыйпар
Җил булаеммы сиңа?!
«Акъяр» дигән моңлы көйне
Кемнәр уйлап чыгарган?
Җырласам, еларсың кебек,
Керфек очың чыланган.
Очрашу,хушлашу-безнең гомерләр,
Ашыгып,ашкынып үтә мизгелләр.
Акчарлаклар диңгезләрдә гомер урыыйлар,
Дулкыннарда бәхет юрыйлар.
Кама өсләрендә очкан
Акчарлак кебек,
Безнең еллар юллар яра
Үрләргә менеп.
Сөю акчарлагы булып,
Яннарында кагынам.
Тик сиңарга ник мин түгел,
Ә башкалар табылган.
Акчарлаклар очып уйный
Актаныш күлләрендә.
Ул гына яши, елмаеп,
Күңелем түрләрендә.