Әнкәемнең фатыйхасы
Ялтыр боз сымак бу дөнья,
Саклар таяуы кирəк.
Егылып китеп, имгəндə,
Əнкəй аяуы кирəк.
Ялтыр боз сымак бу дөнья,
Саклар таяуы кирəк.
Егылып китеп, имгəндə,
Əнкəй аяуы кирəк.
Тормышыңда әнкәй күпте күрде,
Чәчләренә кунды чаңнары.
Шул чәчләрдә һаман чыңлый кебек
Көмеш чулпыларның чыңнары.
Әнкәй, мине таңда уят әле,
Уяткандай малай чагымда:
Чөйдә торган ияремне алып
Ат көтергә барам тагы да
Яфрак яра, бергә яфрак коя
Имән белән каен чагылда*.
Икәү бергә таңнар аттырганда,
Каен идем имән янында.
Малай туды безнең. Нинди шатлык!
Икебезгә уртак бәхет таптык.
Үстерәбез аны исебез китеп,
Өф-өф итеп, еф-өф итеп.
Үтеп бара безнең язлар…
Иртә язда назлаганнар,
Сагындырып җанны өзмәгез.
Бергә калып булыр иде,
Чаралары табылыр иде
Кирәк булсак әгәр сезгә без.
Дуслыктан да кадерлерәк
Бер нәрсәдә юк,
Кеше күңелен һәр вакытта
Җылыта дуслык, җылыта дуслык.
Биек тауның башларына менеп
Баштан кичкәннәрне уйладым.
Үтәсең дә мени яшь гомерем,
Мин бит әле синнән туймадым?
Үтте бу матур көн.
Ачты күзләрен төн —
Уяндылар күктә йолдызлар.
Үтте дә китте яшьлегем
Үткәнен дә тоймадым.
Йә үтмә, дип, йә китмә, дип
Үзен бер дә тыймадым.