Әнкәемнең фатыйхасы

Ялтыр боз сымак бу дөнья,
Саклар таяуы кирəк.
Егылып китеп, имгəндə,
Əнкəй аяуы кирəк.

Әнкәй, мине таңда уят әле

Әнкәй, мине таңда уят әле,
Уяткандай малай чагымда:
Чөйдә торган ияремне алып
Ат көтергә барам тагы да

Үкенерлек түгел үткәннәр

Яфрак яра, бергә яфрак коя 
Имән белән каен чагылда*. 
Икәү бергә таңнар аттырганда, 
Каен идем имән янында. 

Өф-өф итеп

Малай туды безнең. Нинди шатлык!
Икебезгә уртак бәхет таптык.
Үстерәбез аны исебез китеп,
Өф-өф итеп, еф-өф итеп.

Үтеп бара безнең язлар

Үтеп бара безнең язлар…
Иртә язда назлаганнар,
Сагындырып җанны өзмәгез.
Бергә калып булыр иде,
Чаралары табылыр иде
Кирәк булсак әгәр сезгә без.

Өфе — Казан дуслыгы

Дуслыктан да кадерлерәк
Бер нәрсәдә юк,
Кеше күңелен һәр вакытта
Җылыта дуслык, җылыта дуслык.

Үтте дә китте яшьлегем

Үтте дә китте яшьлегем
Үткәнен дә тоймадым.
Йә үтмә, дип, йә китмә, дип
Үзен бер дә тыймадым.