Кошлар очырам
Вак мәшәкать, ыгы-зыгы тамам,
Бар эшемнең чыктым очына.
Шуңа күрә бүген таңнан алып
Күкрәгемнән кошлар очырам.
Вак мәшәкать, ыгы-зыгы тамам,
Бар эшемнең чыктым очына.
Шуңа күрә бүген таңнан алып
Күкрәгемнән кошлар очырам.
Кайдандыр килә бер төш,
Ал күкләрдә кояш елмая,
Челтерәп моңлана елгалар,
Тәбигать кийгән сихырлы төс,
Үз телендә моңлана кошлар,
Барысы миңа аңлашыла,
Җаным оча таулар башына,
Алтын төсенә кергән ташлар.
Эй, туганым, синең өчен
Өзелә үзәкләрем.
Нурлы итсен күкләреңне
Күңелең бизәкләре.
Ага сулар, исә җилләр,
Үтә көннәр тезелеп.
Сезнең белән очрашуны
Көтеп алдым өзелеп.
Чыклы юлдан ялан аяклар
Атлый, таптап еллар тузанын.
Санамыйча күпме үткәнен,
Ничә еллар юллар узганын.
Җир һәм күкнең үги баласы,
Кайдан туктап почмак табасы.
Барам әле барам тыныч кына,
Тайпылмыйча тормыш юлыннан.
Мин баш иям олы-кечегезгә,
Эшлим,ниләр килсә кулымнан.
Күгәрченкәй егылып төшкән
Мәчет мәндәрләренә.
Кыз бала тугач та ята
Кайгы мендәрләренә.
Соң булса да, сиңа мин хат язам,
Ничә еллар күрми яшәдем.
Исемең дә инде онытылган,
«Чибәр кыз» дип кенә дәшәмен.
«Һә», — дигәнче үтеп китте,
Еще один год.
Гомер шулай бик тиз үтә,
Не заметишь вот.
Кунакка шушы бәйрәмгә
Приглашаем Вас.
Приходите, приносите
Много күчтәнәч.
Мин куанам: туганыма,
Чыкка бит юганыма,
Торганыма, ятканыма,
Яңыдан таң атканына.