Синең өчен мин барысына да әзер
Йөрәгемне сиңа бүләк итәм,
Син дигәндә әзер барсына.
Алларыңа басып, күзеңә карап
Яратам дип әйтәм каршыңда.
Йөрәгемне сиңа бүләк итәм,
Син дигәндә әзер барсына.
Алларыңа басып, күзеңә карап
Яратам дип әйтәм каршыңда.
Язлар булып төшләреңә керәм,
Кар буранлы кышкы төннәрдә.
Тамсы булып керфегәңә кунам,
Үзәк өзгеч салкын көннәрдә.
Йөрәкләрдән хисләр генә таша,
Ә күзләрдән назлар түгелә.
Синең өчен йолдыз кебек янам,
Кояш булам тормыш күгеңдә.
Синең өчен һәрчак аяз,
Зәңгәр һава,
Синең өчен сәйлән сыман
Карлар ява.
Сәйлән карлар бар хәятне
Били акка —
Табигатьне сафлык күмә
Синең хакка.
Язлар алып килдең күңелемә минем,
Коңгырт күзләреңне керфегемә элеп.
Ничек яшәгәнмен соң мин язларымда,
Җәйләремдә сине күрмичә элек?
Яңгыр ява иде көзге кичтә,
Мин очраттым сине, кадерлем.
Сулы чәчең, моңсу карашыңны
Бүгенгедәй ачык хәтерлим.
Шул мизгелдән минем йөрәк яусыз
Бирелде тик сиңа әсиргә.
Синең мәхәббәтсез сулырмын дип
Секунд саен күңел ачына.
Синең өчен — туганмын җиргә,
Янәш барырга дип гомергә.
Пар аккоштай очыйк ла җаным,
Киң офокларга гел бергә.
Синең өчен алсу таңнар ата,
Синең өчен исә җилләр дә.
Синең өчен сандугачлар сайрый,
Синең өчен чәчәк җирләрдә.
Мәңге сүнмәсен дип ялкыны
Сөюемне салдым җырларга.
Еллар үткәч исләремә алып
Бер еларга, берчә җырларга.
Синең эзләр тауга алып менә,
Синең эзләр алып чыга язга.
Тауга менәм, чыгам ерак язга,—
Җылы яңгыр ява, көн аяза.