Мәмдәлем

Ерак киткәннәр ерак йөргәннәр
Туган авылын төштә күргәннәр
Урман артында ямьле төбәктә
Салкын суларың дәва йөрәккә

Мин юк булмам

Мин юк булмам, туган авылымның
Болынында чәчәк булырмын.
Йә булмаса, сихри кичләрендә
Йолдыз булып балкып торырмын.

Мин яратам сине, Татарстан

Мин яратам сине, Татарстан!
Ак карларың барга яратам.
Күк күкрәп, яшен яшьнәп яуган
Яңгырларың барга яратам.

Минем Казан

Дөнья якты ямьгә күмелгәндәй була,
Нурлар сибә бөтен тирә-якка Казан.
Барча җирләр нур көлтәсе белән тула, —
Казан туды микән әллә гүзәл яздан?

Минзәләсез яши алмам мин

Авыл үрен менеп җитәр-җитмәс
Күз алларым китте яктырып.
Әй Минзәләм, туган йортым кебек
Син торасың үзеңә чакырып.