Ник матур икән Әврез!? (Әврез җыры)
Түбәнге Әврез авылы
Дөньяда берәү генә.
Аның бары берәүлеген
Беләм, бар җиһан белә.
Түбәнге Әврез авылы
Дөньяда берәү генә.
Аның бары берәүлеген
Беләм, бар җиһан белә.
Бер генә урамлы идең,
Минем өчен зур идең.
Берничә өең калса да,
Син дөньяда юк инде.
Сине сагынып кайткан идем…
Авыр миңа… шундый авыр…
Давыллардан калган сыман,
Хәлсезләнеп ауган авыл…
Чайкала иген кырлары,
Уяна таң нурлары;
Киңлекләргә алып бара
Безнең басу юллары.
Ерак киткәннәр ерак йөргәннәр
Туган авылын төштә күргәннәр
Урман артында ямьле төбәктә
Салкын суларың дәва йөрәккә
Мин юк булмам, туган авылымның
Болынында чәчәк булырмын.
Йә булмаса, сихри кичләрендә
Йолдыз булып балкып торырмын.
Мин яратам сине, Татарстан!
Ак карларың барга яратам.
Күк күкрәп, яшен яшьнәп яуган
Яңгырларың барга яратам.
Башкортстаным гүзәл җирем,
Синдә үтә минем гомерем,
Яшьлек елларым, язмыш юлларым.
Дөнья якты ямьгә күмелгәндәй була,
Нурлар сибә бөтен тирә-якка Казан.
Барча җирләр нур көлтәсе белән тула, —
Казан туды микән әллә гүзәл яздан?
Авыл үрен менеп җитәр-җитмәс
Күз алларым китте яктырып.
Әй Минзәләм, туган йортым кебек
Син торасың үзеңә чакырып.