Мәхәббәтем йөрмә адашып
Дуамаллык микән, уйламаулык микән,
Өлгермәдек хәтта аңлашып?
Яшьлек урманнында, язмыш томанында,
Мәхәббәтем калды адашып.
Дуамаллык микән, уйламаулык микән,
Өлгермәдек хәтта аңлашып?
Яшьлек урманнында, язмыш томанында,
Мәхәббәтем калды адашып.
Мәхәббәт, нишләттең син мине?
Хисләрне чолганың, йолдызга караттың,
Күңелне баеттың, телемне бал иттең,
Зиһенне чуалттың, нишләттең, нишләттең?
Мәхрүм итмә мине, мәхрүм итмә
Җан арбарлык сихри моңнардан,
Моң тудырган гади исемеңне
Җырларыма кушып җырлаудан!
Күкне каплап алган кара болыт,
Җирдә салкын томан, җил-явым.
Баш очында кояш балкыр әле,
Могҗизага килә ышанасым.
Миңа синнән берни кирәк түгел,
Яратмасаң да ярый.
Бары сагышланган йөзең генә
Йөрәгемне яралый.
Мине сине онытырга кирәк,
Үткәннәрне кат-кат исләмәскә.
Тик ничек соң, кайдан көч табарга,
Очрашулар кабат эзләмәскә?
Мине сине онытырга кирәк,
Үткәннәрне кат-кат исләмәскә.
Тик ничек соң, кайдан көч табарга,
Очрашулар кабат эзләмәскә?
Мин сине яратмас идем,
Син аңа лаек түгел.
Тик нишләргә сине күргәч,
Уйларым аек түгел.
Кешелек дөньясы башланган заманнан
Кешелек догасы — “Мин сине яратам!”.
Йөрәктән — йөрәккә ул күчеп килгән,
Өч сүз алдында һәр кем баш игән.
Кайчан гына без шушында
Икеү утырган идек.
Күктән яуган йолдыз карны
Учка тутырган идек.
Учка тутырган идек.