«Салават абый» диләр
Мин һаманда унсигездә кебек,
Бер нәрсә дә үзгәрмәде кебек:
Кояш бата — һаман әлекке,
Таңнар ата — һаман әлекке…
Мин һаманда унсигездә кебек,
Бер нәрсә дә үзгәрмәде кебек:
Кояш бата — һаман әлекке,
Таңнар ата — һаман әлекке…
Безгә хас түгел күңел бушлыгы, бушлыгы,
Ут булып янам салдат дуслыгы, дуслыгы.
Дуслык, иптәшлек, күңелдә канат,
Дуслыкка тогры кичәге салдат.
Илгәзәк күңелем давылга бәрелгәч,
Изге уй-максатым челпәрәмә килгәч,
Аптырап калдыммы юлымда сөрлегеп,
Сөюдән төңелеп,үзәгем өзелеп?
Йоклый кала сабый бала сымак,
Кемдер күрә татлы төш кенә.
Җаным синнән юлым төшми тора,
Гел табыла сәбәп эш кенә.
Аклык, хаклык өчен көрәшчеләр!
Тәү бүләгем сезгә, карагыз:
Канатларын горур кага-кага,
Күтәрелде күккә карагош.
Күңелем таш булып катмасын иде,
Йөрәгем пычракка батмасын ине.
Тик ничек сакларга аларны,
Себереп ташларга чүп-чарны?
Рәсемеңне алыймын да
Күзләреңә багыймын.
Иренеңә кагылыймын,
Чәчләреңнән назлыймын.
Ялтыр боз сымак бу дөнья,
Саклар таяуы кирəк.
Егылып китеп, имгəндə,
Əнкəй аяуы кирəк.