Эх, кара чәч, зәңгәр күз
Зәңгәр күзең, күз керфегең
Тибрәндереп карама.
Күз карашың ук шикелле
Йөрәгемә кадама.
Зәңгәр күзең, күз керфегең
Тибрәндереп карама.
Күз карашың ук шикелле
Йөрәгемә кадама.
Әллә, иркәм, әллә сизмисең,
Сөюемне минем белмисең?
Синең өчен янып-көеп
Йөрүемне нигә күрмисең?
Юктыр әле күргәнең
Безнең авыл күлләрен.
Күрсәң иде тал кызының
Күлгә карап көлгәнен.
Аклыкка күзләр чагыла,
Балкый урам, сөенә.
Тыңла әле безне, буран,
Җырлы сөю көенә.
Җәяүле буранны узып,
Йөгерәмен каршыңа.
Ак бураннар урламасын,
Сөйгән ярым, каршыла.
Килче иркәм күл буена,
Ялдырма кил инде.
Шул мәхәббәт утларында,
Янып үләм бит инде.
Кар бизәге булып кына
Учыңа кунар идем.
Күзләреңнән явын алып,
Бер ялтлап алыр идем!
Күз яшеңә әйләнәр дә
Учыңа калыр идем.
Энҗе карлар ява,
Тышта җиләс һава.
Җил күтәрә карлы буранны.
Җир өстенә энҗе карлар ява,
Күңелләрем хискә уралган.
Мәхаббәттән шашып икәү генә,
Йөри идек шулай урамнан.
Төшләремә энҗе карлар керә,
Безнең эздән сукмак салынган.
Тал кызларын хәтта көнләштереп,
Үтә идек чишмә ярыннан.
Син миңа, мин сиңа туганбыз дөньяга,
Ерак бит аралар, кавышмыйбыз шуңа.
Эзләп тап син мине, еракта булсам да,
Язмышым буталып, читләтеп узсам да.
Ашкынам айлар, еллар,
Сине эзлимен мин,
Кайда гына югалдың?
Һаман белмимен мин,
Ә мәхәббәт
Эзләмичә мәңгегә табылмый,
Йөрәгеңдә ялкыннар кабынмый.