Йортым минем
Алтын куллы авылдашлар ашыгалар,
Инде әзер, бизәп куйган кашагалар.
Баскычлары иркен, текә, биек,
Кызым көлә: «Монда ничек меним диеп?»
Алтын куллы авылдашлар ашыгалар,
Инде әзер, бизәп куйган кашагалар.
Баскычлары иркен, текә, биек,
Кызым көлә: «Монда ничек меним диеп?»
Топольләр, башларын иеп,
Тирбәләләр җилләрдә.
Яшьлек гөлем чәчәк атты
Шушы гүзәл илләрдә.
Карашларың көн яктысы кебек,
Булмас кебек һис бер эңгерләр.
Көннәрнең дә төннәре шул була,
Гел яктыдан тормый гомерләр.
Нигә сандугач моңнарын
Отуы чиксез кыен?
Отып алыр идем бәлки,
Йөрәктән чыкса коен.
Су буйлары каз үләне,
Анда казлар йөзәме?
Анда казлар йөзәме?
Йолдызлардан бергә нурлар җыйдык,
Түкми-чәчми җанда урадык.
Йолдызлар атылды, дәшмичә санадык-
Пар сөю килсенгә юрадык.
Син генә, син генә, бары тик син генә.
Бәхетем бул син, бул гына.
Хыяллар чынлыкка әйләнгән вакытта
Янәшәмдә минем бул гына.
Агачларга агачлар сыена,
Үтә салкын җилләр какканда.
Кешеләргә кешеләр таяна
Тайгак юлда, авыр чакларда.
Яшьлегемнең ал таңында
Очрадың да юлларымда,
Үзгәрттең син минем язмышны.
Йөрәгемә салдың ялкын,
Тик нигәдер үзең качтың,
Күңелемдә калды сагыш-моң.
Миңа карап күзләремнең
Нурлаганын күрсә таң,
Әй, нурланганын күрсә таң,
Таң нурларын үбәр идем
Күземнән чагылганда,
Таңны моңга күмәр идем
Чулпаным кабынганда,
Таңны моңга күмәр идем
Чулпаным кабынганда,
Әй, чулпаным кабынганда.