Йөрәк дәшә

Икәү бергә йолдыз санадык без,
Каршы алдык бергә таңнарны.
Оныт, дисең, аңла мине, дисең…
Мин аңлармын… Йөрәк аңлармы?..

Йөрәк

Ертып ачтым күкрәгемне,
Йолкып алдым йөрәгемне
Һәм йомарлап учларыма,
Илттем аны дусларыма.
Илттем аны сиңа, җаным.
Тик күрмәдең нигә, җаным?

Йөрәгемә мыны куша алмыймын

Акылыма куштым: уйламаска
Синең хакта башка бер генә.
Хәтеремә куштым: исләмәскә,
Үткән калсын булып сер генә.

Йөрәгемә минем кагылма

Язлар килде, үз кадерен белеп,
Сөю булып керде күңелгә.
Яфракларга тулган бөре булып
Бәгыремә кереп түгелә.

Йөрәгемә куштым

Йөрәгемә куштым башка сине яратмаска,
«Синең зәңгәр күзләрең!» — дип җанатмаска.
Юк кирәкми зәңгәр күзләр ,ялган күзләр
Сине күрмичә дә түзәр җаным түзәр, түзәр.

Йөрәгемнең яртысы

Йөрәгемнең яртысы,
Аласыңда китәсең.
Ник рухи хәләтемне дә
Килми икән беләсең?
Йөрәгемнең яртысы,
Сорамыйча аласың.
Минем моңсуларымны да
Соңрак синдә аңларсың.