Йөрәк кошым
Сайрыйсың да моңлы итеп,
Йөрәккә кагыласың.
Нигә әле сагышларның
Еракка агыла соң?
Сайрыйсың да моңлы итеп,
Йөрәккә кагыласың.
Нигә әле сагышларның
Еракка агыла соң?
Икәү бергә йолдыз санадык без,
Каршы алдык бергә таңнарны.
Оныт, дисең, аңла мине, дисең…
Мин аңлармын… Йөрәк аңлармы?..
Ертып ачтым күкрәгемне,
Йолкып алдым йөрәгемне
Һәм йомарлап учларыма,
Илттем аны дусларыма.
Илттем аны сиңа, җаным.
Тик күрмәдең нигә, җаным?
Ачылмаган бөреләргә
Бу мәхәббәт тиң икән.
Ачылмаган язгы бөре,
Әллә инде син микән?!
Ычык ярып иртән,
Суга килсәң иркәм,
Ихлас карашыңа табындым.
Акылыма куштым: уйламаска
Синең хакта башка бер генә.
Хәтеремә куштым: исләмәскә,
Үткән калсын булып сер генә.
Язлар килде, үз кадерен белеп,
Сөю булып керде күңелгә.
Яфракларга тулган бөре булып
Бәгыремә кереп түгелә.
Йөрәгемә куштым башка сине яратмаска,
«Синең зәңгәр күзләрең!» — дип җанатмаска.
Юк кирәкми зәңгәр күзләр ,ялган күзләр
Сине күрмичә дә түзәр җаным түзәр, түзәр.
Йөрәгемнең яртысы,
Аласыңда китәсең.
Ник рухи хәләтемне дә
Килми икән беләсең?
Йөрәгемнең яртысы,
Сорамыйча аласың.
Минем моңсуларымны да
Соңрак синдә аңларсың.
Аяз көндә яшен сукты —
Гашыйк булым мин сиңа.
Тигез атлап китер кебек
Икәү гомер буена.