Иркәм (беренче вариант)
Минем иркәм бар иде,
Үзем белән пар иде;
Кара кашлы, кара күзле
Бер сөйкемле яр иде.
Минем иркәм бар иде,
Үзем белән пар иде;
Кара кашлы, кара күзле
Бер сөйкемле яр иде.
Йолдызлар да икебезгә яна,
Җилләр исә икебез өчен дә.
Саф һавалар, сулар синең өчен,
Мин яшимен синең өчен дә.
Еллар үтә, еллар үтә,
Күңелкәем сине көтә.
Көтмә, күңел, көтмә, күңел,
Кавышулар мөмкин түгел.
Илдарым, Илдарым,
Булалмадың сөйгән ярым.
Олы юлга чыктык икәү генә,
Тормыш дигән юлны башладык.
Озатып калды безне яшьлек кенә,
Йөрәкләр тик шуңа сызлады.
Язын килгән хисләр, синең нурлы күзләр,
Шушы якты кичтә мине уйлата.
Сине төштә күрсәм, чәчәк ата галәм,
Мәхәббәттә дәва бармы дөнъяда.
Гомер үтә, диеп үкенәсең,
Чал чәчләрен сыйпап уфтанып.
Куйчы, бәгърем, үрсәләнмә, яме,
Яннарыңда мин бар бит әле.
Икебезгә, безнең тик бер бәхет,
Мәхәббәтле татлы минутлар.
Ике җилкән ике диңгездә
Ике очкын ике йөрәктә
Бергә берләштерик аларны
Кабындырыйк ялкын йөрәктә
Кулларымда — ике чәчкә,
Синең биргән бүләгең.
Әйтче, иркәм, моның белән
Ни әйтергә теләдең?
Катмарлы да тормыш сукмаклары,
Тузанлы да аның юллары.
Күпме түзан йотып шул юллар да,
Бар юлны да узып булмады,
Бар юлны да узып булмады.