Горурлыгым туган илемдә
Туган җирем, туган халкым диеп
Утлар-сулар кичкән улларың
Матурлыкны, гүзәллекне җыйган
Зифа буйлы, горур кызларың
Туган җирем, туган халкым диеп
Утлар-сулар кичкән улларың
Матурлыкны, гүзәллекне җыйган
Зифа буйлы, горур кызларың
Бар җирдә бер гүзәл ил —
Минем туган илем.
Ул — яшел урман — кырлыр,
Йомшак назлы җиле.
Кош булып канат җәеп
Оч икән, коч икән!
Әй җирем синдәй гүзәл
Бар микән илләр бүтән,
Бар микән.
Нурлы җирем минем, моңлы җирем,
Яшә мәңге тыныч балкышларда!
Чәчәк исе килсен җилләреңнән
Аклык кына булсын ак кышларда!
Тау башында балкый бер кала,
Ул кала Өфе дип атала.
Яктырак яна йолдызлары:
Матурлар егет һәм кызлары.
Кама буйлары таллы,
Карап күзләрем талды.
Иркәм биргән кулъяулыкны
Шул таллар алып калды.
Әй гүзәлем Чаллы, Чаллы,
Йөрәкнең янган чагы.
Туган ягым — гөлләр иле,
Гөлләр, сөмбелләр иле.
Гөлгә кунып сайрап кына
Үскән былбыллар иле.
Бала чагым узган җирем,
Газиз илем — Туган җирем,
Туган җирем,
Син тормышым, җырым минем,
Мәхәббәтем, моңым минем,
моңым минем,
Сөям сине, нурлы җирем.
Иделе киң, диңгезгә тиң,
Ямьле безнең туган ягыбыз.
Башка бер ил кирәк түгел,
Шунда үтсен тормыш юлыбыз.
Газиз Өфем, гүзәл калам,
Синдә генә бәхет табам,
Ераклардан сагынып кайтам
Сиңа кабат, әй башкалам.
Сине мактап куп җырланган,
Күпләр сиңа гашыйк булган.
Шул бик күпләр арасыннан
Мин дә гашыйк сиңа, Өфем.
Кулың болгап калдың су буенда,
Ярның бу ягына чыкмадың.
Яулык алып күз яшеңне сөрттең,
Еладың шул, түзмәдең…