Беләзек
Галәмнең иркендә,
Күкнең бер читендә,
Сәфәрен тәмамлап ай бата,
Мин калдым югалып,
Бер мәлгә таң калып
Дөняда йәнә бер таң ата.
Галәмнең иркендә,
Күкнең бер читендә,
Сәфәрен тәмамлап ай бата,
Мин калдым югалып,
Бер мәлгә таң калып
Дөняда йәнә бер таң ата.
Сары матур, сары матур,
Сары матур сайласаң.
Әллә кайлардан танырмын
Кошлар булып сайрасаң.
Сары матур, сары матур,
Сары матур сайласаң.
Әллә кайлардан танырмын
Кошлар булып сайрасаң.
Белә идең бит син сиңа талпынганны,
Мәхаббәтнең тәмен синдә татыганны.
Күләгәдәй сине куып йөргәнемне,
Иркә күңелеңне хискә төргәнемне.
Белми калдым, күрми калдым:
Киттең… хушлашмадың да.
Эзең генә калды миңа
Йөргән сукмакларыңда.
Бер көн яныма килдең,
Яратамын бит, дидең.
Яндырма йөрәккәемне,
Көл итәсең, бит, дидең.
Яннарымда син булганда,
Белмәдем кадерләрен.
Исләремнән һич чыкмый соң,
Өзелә бәгерләрем.
Ләйсәннәрдә кил син миңа,
Килмә син көзләремдә.
Кояш булып балкырга кил
Күк төсле күзләремдә!
Яз чәчәге умырзая кебек
Моңаясың нигә назлы гөлем?
Күрәсеңме, тормыш нинди ямьле,
Яшик, әйдә, җырлап, биеп, көлеп!
Ир-егетләр, сездә маһирлык,
Ходай сезгә биргән батырлык,
Тогры булып биргән вәгъдәгә
Сөя белү — үҙе матурлык.