Аерылышу
Кузгала поезд кузгала
Аерылабыз мин китәм
Юллар кавыштырган иде
Юллар аера икән.
Кузгала поезд кузгала
Аерылабыз мин китәм
Юллар кавыштырган иде
Юллар аера икән.
Ничә тапҡыр инде талпынсам да,
Аерылып булмый язмыштан.
Канатланып очып китәр идем
Өлешемә төшкән ялгыштан.
Ничә тапкыр инде талпынсам да,
Канатланып куя аккошлар.
Әллә нигә очып китеп булмый,
Аерылып булмый язмыштан.
Күңелең китек булса да,
Булса да тирән яра,
Керфегең түбән кадама,
Аккан суларга кара.
Агыла да болыт, ай, агыла,
Өйкем — өйкем булып кабарып.
Шул болытка текләп карый торгач,
Ни өчен соң әле капыл гына
Зиһеннәрем китте таралып?
Җиңәр, ахры, мине юләр үлем.
Мин суыктан, беттән, ачлыктан
Үләрмендер шулай, мич башында
Туңып үлгән төсле карчыклар.
Сыналадыр безнең җаннар,
Авырлыклар да гына.
Авырлыклар булган җирдә,
Сабырлыклар да була.
Саташып өреп куя ул,
Авылда этләр өрсә.
Оясыннан чыкмый ята,
Хуҗага кунак килсә.
Хуҗа кушмый тавышланмый —
Ялгыш өрсә, эш харап.
Ай тулган кышкы төннәрдә
Ул улый айга карап.
Унар гына сумлык, ай, ун акык,
Егет, салдыр ияр кашыңа.
Атам дусты диеп ышанма, егет,
Атаң дусты җитер башыңа.
Каз йолкалар кызлар, алар өчен
Коймак пешә hәрбер ызбада.
Егетләрнең күзе төшмиме соң,
Егетләрнең күзе төшмиме соң
Каз йолкырга килгән кызларга!