Яратмас идем
Мин сине яратмас идем,
Син аңа лаек түгел.
Тик нишлимен сине күргәч,
Уйларым аек түгел.
Мин сине яратмас идем,
Син аңа лаек түгел.
Тик нишлимен сине күргәч,
Уйларым аек түгел.
Йөрәгемене тоялмыймын,
Мәхәббәтсез яши алмыймын.
Тик бер синнән көч аламын,
Бар дөнъяга кычкырамын:
Тәрәз төбем минем берничә,
Тәрәз саен яран гөл үсә.
Ал яраннар кебек алсулана
Бәгырькәем мине күрде исә.
Синнән башка кем нур бирсен
Бәхетем шәмнәренә?
Күңелләрем һич тартылмый
Дөнъяның ямьнәренә,
Дөнъяның ямьнәренә.
Томанлы көн сыман күз карашың,
Үпкәләвең юкка түгелме?
Йә, елмайчы, бәгырем, язгы гөлем
Әрнүләрең басып күңелнең.
Сөйгәнем син күрәсеңме
Күкләремдә ай тулганын?
Бәгырем ишетәсеңме
Йөрәгемдә җыр тулганын?
Кар бизәге булып кына
Учыңа кунар идем.
Күзләреңнән явын алып,
Бер ялтлап алыр идем!
Күз яшеңә әйләнәр дә
Учыңа калыр идем.
Кәккүк кычкыра сирәк кенә,
Сагынуын сөйләп кенә.
Килсәң иде, иркәм, яныма
Көлемсерәп кенә.
Эңгер саркуында,
Шәмдәл балкуында
Ялтыр күлмәк киям,
Ялтыр сүзләр сөям.
Ишегемне ачам,
Сөймәгәнне кочам…
Йөрәгемдә — сагыш,
Һәм ул шундый таныш.
Инде нигә көннәр буе,
Инде нигә көннәр буе
Мәхәббәттән шашып йөрим.
Ярдан чыккан диңгез кебек,
Ярдан чыккан диңгез кебек
Күңелемнән ташып йөрим,
Күңелемнән ташып йөрим.