Эх, егет чакларым
Яшьлегем дәрманы бетмәгән.
Җанымда исәрлек җитәрлек.
Сиңа дип саклаган саф сөю хисләре
Сүнмәгән, кабынып китәрлек.
Яшьлегем дәрманы бетмәгән.
Җанымда исәрлек җитәрлек.
Сиңа дип саклаган саф сөю хисләре
Сүнмәгән, кабынып китәрлек.
Эй, хыялый, сантый кыз бала,
Төн йокыңны синең кем ала?
Белмисең шул ниләр көткәнен,
Аның ниләр өмет иткәнен.
Яшьлек мизгеленә сыярга,
Көчең җитмәс үзең тыярга.
Кемнәр сине, кемнәр чакыра.
Син бит кызый, утлы ялкында.
Уфтанма, гомерләр яз кебек үтә, дип,
Чал чәчең күрсәң дә, уфтанма.
Яз килә дә китә, гомер шулай үтә,
Уфтанма, уфтанма, уфтанма.
Хәйран калырлык тормышта
Шатлык уруларыма:
Дүрт офыктан кояш карый
Иртән торуларыма.
Тәгәрәп лә китте йомгагым,
Эзләп табып кире чорнадым.
Йөрмәс дидем лә бик баш ваттым,
Вакытларны булмый туктатып.
Мин халкымның чәчәк күңеленнән,
Бал кортындай, энҗе җыямын,
Җыямын да — җанлы энҗеләрдән
Хуш исле бер кәрәз коямын.
Шуңа да мин беләм тел кадерен:
Бер телдән дә телем ким түгел —
Көчле дә ул, бай да, ягымлы да,
Ким күрер тик аны ким күңел!
Мин халкымның чәчәк күңеленнән,
Бал кортындай, энҗе җыямын,
Җыямын да — җанлы энҗеләрдән
Хуш исле бер кәрәз коямын.
Кайчакта үзеңне бәхетсез тоясың:
Өметең гөлләрен җил өзә…
Нигә соң, нигә соң күренми Кояшым?
Тормыш ул — серле бер могҗиза.
Якты кояш җиргә нурлар сибә,
Болыннарга чәчәкләр тулган.
Еллар үтә, йорәк бик тын тибә,
Дуслар китә мәңгелек юлга.