Сүзем бар
Җилләр булып исәм искәндә,
Гөлләр булып үсәм үскәндә:
Сулар булып агам акканда,
Таулар булып басам басканда.
Җилләр булып исәм искәндә,
Гөлләр булып үсәм үскәндә:
Сулар булып агам акканда,
Таулар булып басам басканда.
Кичә тагын су буена төштем,
Таныш сукмаклардан атладым.
Ярдан-ярга күпме эзләсәм дә
Сабый бала чакны тапмадым.
Мин үземне камил димим,
Беркем фəрештə түгел.
Тотасың да бəрелəсең,
Уйлыйсың бугай жиңел.
Кайсыбыз икəн гөнаһсыз?
Түземлекнең чиге бар.
Көзгегə бер күз сал əле,
Синме əллә идеал?
Күктә янган йолдызлардай,
Җир буйлап без сибелгәнбез.
Без тарихта эзле халык —
Үлем белмәс татарлар без.
Дөнъя авыр. Кайчак танып булмый:
Кайда аклык, кайда каралык.
Бер гөнаһсыз ап-пак чәчкәләр дә
Җил-давылда бетә каралып.
Җанда — гөлем, сөю гөлем,
Гөлләргә күмсен көн дә.
Кояш күктән елмайганда
Җылы җиткерер җанга.
Нихәлләрең бар соң, авылдаш?
Йокы керми дисең төннәрдә.
Тирне түгеп тапкан нигъмәтләрең
Китә дисең нигә читләргә.
Нихәлләрең бар соң, авылдаш?
Нигә болай сулган йөзләрең?
Иген уңа иде басуларда,
Икмәк бүлә идек көзләрдә.
Әрнү булмас, хозур дөнья
Яшәр өчен биргән түзем.
Бәхет юрап күзне буып
Ногыт салды язмыш үзе.
Күпме таңнар сөеп уятты да,
Төннәр булып качып киттеләр.
Маңгаема еллар бер-бер артлы
Каеп-каеп чигү чиктеләр.
Кәккүк-кәккүк!
Әйтче миңа,
Күпме минем гомерем?
Күпме минем бу дөнъяда
Шатлыкларым, күререм?