Синең өчен (бишенче вариант)
Синең өчен — туганмын җиргә,
Янәш барырга дип гомергә.
Пар аккоштай очыйк ла җаным,
Киң офокларга гел бергә.
Синең өчен — туганмын җиргә,
Янәш барырга дип гомергә.
Пар аккоштай очыйк ла җаным,
Киң офокларга гел бергә.
Синең эзләр тауга алып менә,
Синең эзләр алып чыга язга.
Тауга менәм, чыгам ерак язга,—
Җылы яңгыр ява, көн аяза.
Күзләрең якты йолдыздай,
Нурлы кояштай якты.
Синең күзләр йөрәгемдә
Мәхәббәт утын якты.
Сөйгән Таһир үз Зөһрәсен
Сәйгән Мәҗнүн Ләйләсен
Тәннәр тәнгә нык тартылгач
Гашийк җаннар соң нишләсен
Сине очраттым гомеремнең
Ямансу чакларында.
Гөл булып ачылдым кабат
Назлы кочакларыңда.
Ераклардан миңа кабат
Аваз салды язларым.
Күңел күкләремдә балкып
Кабынды йолдызларым
Сине күрсәм, сине күрсәм,
Сагышларым уяна.
Сине күрсәм, сине күрсәм,
Сагышларым уяна да,
Йөрәгем утта яна.
Аланнарны күп буйладым
җырлар җырлап туймадым.
Җырларымның иң яхшысы
синдер ул дип уйладым.
Син — минем җанымның яртысы
Яшисең йөрәгем түрендә
Нур сибеп барасы юлыма
Балкыйсың күңелем күгендә
Сине миңа якты язлар бирде,
Ничә язлар инде без бергә.
Ничә еллар һаман сөям, янам,
Мин язларда калдым гомергә.
Керфегең — зәңгәр күл камышы,
Чәчеңне иркәләп тарыймым.
Карашың — җанымның сагышы,
Иналап, табынып карыймым.