Соңгы хат
Оныт, зинһар өчен, оныт инде, —
Утка яктым синең хатларны.
Утка яктым ялган, ялган вәгъдәләрне,
Утка яктым бергә чакларны.
Оныт, зинһар өчен, оныт инде, —
Утка яктым синең хатларны.
Утка яктым ялган, ялган вәгъдәләрне,
Утка яктым бергә чакларны.
Мәхәббәтнең өметен өзгән чакта,
Синең белән нигә кавыштым.
Сау бул инде соңгы мәхәббәтем
Булса иде соңгы кавышу.
Юлларымда мин очраттым
Сине, сине генә,
Бәхетем син, пар канатым,
Сиңа, сиңа гына.
Юлларымда мин яраттым
Сине, сине генә;
Мәхәббәтем, күз карашым
Бары сиңа гына.
Син һаман көләсең,
Җанымны теләсең…
Ә минем күңелем моңлана.
Мәхәббәт янәшә,
Йөрәккә ул дәшә,
Читләрне, ятларны тыңлама.
Таныштым бер кыз белән,
Яратуымнан үләм.
Шул кадәр яратуымны
Сипкелләреннән күрәм.
Нигәдер бу язлар быел сипми назлар,
Әллә инде син килмәгәнгә.
Юлларыңа карыйм, яшем тыя алмыйм
Синсез гомеркәем үткәнгә.
Мән җаным, бердәнберем дидең,
Иркәләдең һәм назладың, сөйдең.
Исләремнән кычкырыплар кердең,
Вәгъдәләреңне ник соң син бирдең?
Синсез айлар еллар кебек,
Көне дә, минуты да.
Мәңге бергә янсак иде,
Чын мәхаббәт утында.
Җырлар җырлап күңел юатам.
Калган кебек булам бушанып,
Көнне төнгә ялгап озатам,
Яңа матур таңга ышанып.
Синең өчен — туганмын җиргә,
Янәш барырга дип гомергә.
Пар аккоштай очаек җаным,
Киң офыкларга гел бергә.