Сагынам туган якны
Челтерәп аккан чишмәләр
Тик туган якта гына.
Туган якны хурламыйбыз,
Син аны макта гына.
Челтерәп аккан чишмәләр
Тик туган якта гына.
Туган якны хурламыйбыз,
Син аны макта гына.
Үтте еллар сине югалтуга,
Ә шулайда йөрәкләр эрни.
Оныт мине, зинһар, оныт инде —
Утка яктым синең хатларны,
Утка яктым ялган вәгъдәләрне,
Утка яктым бергә чакларны.
Очрашырбызмы диеп,
кавышырбызмы диеп,
сорыйм сандугачтан,
чишмэлэргэ эндэшэм,
йолдызларга да карыйм,
сине генэ кетэм мин хаман.
Ул чакта өр-яңа матур
Күлмәгем кигән идем.
Сабантуйда авылыгызга
Кунакка килгән идем.
Асыл кошлар кунып сайрый
Яр буе талларына.
Күзем йомсам, бергә чаклар
Килә күз алларыма.
Көн артыннан көннәр үтә,
Сагынып көткән чагым.
Кавышыр көннәр килерме?
Әйт әле, зифа талым.
Җәйге таңның ал нурында
Гөлчәчәкләр балкып уяна.
Ник син түгел, юлларыма
Башка берәү чыгып елмая.
Авыл киче. Тасмалардан,
Әй, агыла ят моңнар.
Нинди моңсу, әллә инде
Телсез калган гармуннар?
Нигә сөйдем мин,
Нигә көйдем мин?
Көлмәче, кызый,
Йөрәгем сызлый,
Сызлый-сызлана.
Күкләргә очты
Хыялым кошы,
Очты хыялым кошы.
Ә син соң кайда, —
Мендеңме айга?
Ә син соң кайда?
Безнең яктан бер үтсәң дә
Күренеп, син, күренеп.
Күктән йолдыз чүпли алам,
Үрелеп мин, үрелеп.